O rasie

Jamniki wywodzą się z Niemiec, gdzie hodowano je do polowań na lisy, króliki i borsuki, gdyż niewielkie rozmiary tych psów pozwalały im ścigać zwierzynę nawet w podziemnych norach. Pierwsze jamniki, jeszcze w średniowieczu, były standardowej wielkości. Pod koniec XIX wieku w hodowlach uzyskano mniejsze odmiany, które obecnie są najpopularniejsze.

Generalnie wyróżnia się trzy odmiany tej rasy ze względu na wielkość: standardową (max 9 kg), miniaturową (do 5 kg) i króliczą (poniżej 5 kg) oraz trzy ze względu na rodzaj włosa: krótkowłosą, długowłosą i szorstkowłosą. Daje to w sumie dziewięć zupełnie różnych odmian, które na wystawach rozpatrywane i oceniane są oddzielnie.

---

Budowa

Jamnik krótkowłosy standardowy to niski (25-26 cm w kłębie), krótkonogi pies o masie do 9 kg, przy czym idealna waga ciała to 6,5-7 kg. Obwód jego klatki piersiowej może przekraczać 35 cm. Głowa jamnika jest silnie wydłużona, sucha, zwężająca się w kierunku kufy, o wyraźnych łukach nadoczodołowych i lekko wysklepionej czaszce. Czoło płaskie, stop prawie niewidoczny. Kufa długa i wąska, fafle suche i gładkie. Zgryz nożycowy lub cęgowy. Głowa noszona swobodnie i wysoko na dość długiej, umięśnionej szyi. Oczy wesołe, o przyjaznym wyrazie, umieszczone po bokach wąskiej głowy. Oczy są średniej wielkości, owalne, o barwie brunatnej po czarną. Uszy wysoko osadzone, średnio długie, miękkie, nie pofałdowane, przednia krawędź przylega do policzka. Tułów mocny, muskularny, o wysokim kłębie, długiej klatce piersiowej i wysuniętym mostku. Grzbiet długi i prosty, zad długi i szeroki. Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Kończyny krótkie, muskularne. Ogon niezbyt długi, gruby u nasady, wysoko osadzony, noszony niewiele powyżej linii grzbietu.

---

Szata i umaszczenie

Sierść krótka, gęsta, błyszcząca, pokrywająca dokładnie całe ciało, przylegająca do skóry.

Dopuszczalne umaszczenie jamników krótkowłosych standardowych:

Jednobarwne

-czerwonorude,
-rude,
-rudożółte,
-żółte,

w każdym przypadku dopuszczalne przesianie czernią, chociaż wyżej punktowane są barwy czyste

Dwukolorowe

-intensywnie czarne,
-brązowe,


zawsze z rdzawobrązowymi lub żółtymi znaczeniami (podpalaniem) nad oczami, po obu stronach kufy i dolnej wargi, na piersi, po wewnętrznej i tylnej stronie kończyn, na łapach, dookoła odbytu
i do 1/3 lub 1/2 długości ogona po jego spodniej stronie,

Tygrysie

(marmurkowe) i pręgowane.

---

Charakter

Główną cechą charakteru jamnika jest prawdopodobnie jego upór. Jest to pies o silnej osobowości, nie znoszącej rozkazów, próśb i gróźb. Jamnik sam wie najlepiej, co należy zrobić i niezwykle ciężko jest wpłynąć na jego decyzję. Dlatego niełatwo jest go wyszkolić, chociaż jest bardzo inteligentny i pojętny.

Jamnik ma silny instynkt myśliwski, na spacerach może próbować polować na gołębie lub koty, może też szukać zaczepki u innych psów. Nadaje się nawet do niezbyt dużych mieszkań, chociaż bywa hałaśliwy. Szczeniaki dość trudno nauczyć czystości. Jamnik mieszkający w domu z ogródkiem powinien mieć ograniczony dostęp do rabatek kwiatowych, gdyż może je doszczętnie przekopać. Warto pamiętać, że jamnik, pomimo niepozornego wzrostu, nie jest psem kanapowym i potrzebuje dużo ruchu. Jest dzielny, wytrzymały, lubi długie spacery.

Dzięki odpowiedniej dawce ruchu nie grozi mu otyłość. Źle znosi samotność, a o swojego właściciela potrafi być zaskakująco zazdrosny. Dla dzieci jest wesołym kompanem, w stosunku do obcych bywa nieufny. Jamnik szczeka wyjątkowo głośno, ma basowy, donośny głos.

---

Zdrowie

Jamnik krótkowłosy standardowy dożywa wieku około 14 lat. Niestety, ma skłonność do groźnej choroby - niedowładu tylnej części ciała. Schorzenie to miewa różne stopnie nasilenia, czasem dotyka jedynie jednej kończyny, a w niektórych przypadkach porażona zostaje cała tylna część ciała zwierzaka. Choroba jest niestety nieuleczalna.